Jak ustalana jest renta dla poszkodowanego w wypadku samochodowym?
9.10.2009
Co roku w wyniku wypadków komunikacyjnych wiele osób doznaje poważnych obrażeń, które powodują częściowy lub całkowity brak zdolności do pracy zarobkowej. Komu należy się renta i jak ustalana jest jej wysokość?
Poszkodowanemu należy się odpowiednia renta z ubezpieczenia OC sprawcy wypadku jeżeli:
• utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej,
• zwiększyły się jego potrzeby albo zmniejszyły możliwości powodzenia na przyszłość.
Renta ustalana jest w momencie, gdy poszkodowany jest zmuszony do zwiększenia wydatków lub w wyniku wypadku zmniejszyły się jego dochody. Zwiększone wydatki wiążą się najczęściej z chęcią powrotu do zdrowia.
Renta może być czasowa lub stała. Renta czasowa zostaje przyznawana osobom, które w dłuższej perspektywie mają szanse powrotu do zdrowia. Rena stała należy się tym, których uszkodzenie ciała jest nieodwracalne.
Jak ustalana jest wysokość renty?
Jest to różnica pomiędzy dochodami uzyskanymi przez poszkodowanego przed wypadkiem powodującym szkodę a dochodami po wypadku. Najczęściej od wynagrodzenia osiąganego przed wypadkiem odejmuje się rentę wypłaconą przez ZUS po wypadku, a powstałą różnicę rekompensuje renta uzupełniająca, stanowiąca obowiązek odszkodowawczy sprawcy szkody, a w jego zastępstwie przejmującego odpowiedzialność gwarancyjna ubezpieczyciela.
Co w sytuacji jeśli poszkodowany pozostaje częściowo zdolny do pracy?
W takiej sytuacji renta uzupełniając powinna odpowiadać różnicy miedzy zarobkami, jakie mógłby osiągnąć, gdyby nie uległ wypadkowi, a sumą renty inwalidzkiej i wynagrodzenia uzyskiwanego przy pomniejszonej zdolności do pracy.
Jednorazowe odszkodowanie
Poszkodowany, zamiast renty, może wystąpić o jednorazowe odszkodowanie. Świadczenie takie może zastąpić rentę w całości lub części. Jest to tzw. kapitalizacja renty, występująca wtedy, gdy poszkodowany stał się inwalidą , a jednorazowa wypłata może dać mu szansę wykonywanie innego zawodu.
Źródło: „Ubezpieczenia komunikacyjne”, pod redakcją Stanisława Rogowskiego, Warszawa 2008.